Od pewnego czasu odnoszę wrażenie, że artyści umówili się iż za najbardziej ambitną uznawać będą sztukę bez sensu lub taką, którą można sprowadzić jedynie do wrażenia estetycznego.
Cztery kolorowe paski w poprzek i mamy obraz. Tu pewnie chodzi o dobór subtelnych kolorów. Na swoje potrzeby nazywam to pseudosztuką, ale jestem za wymyśleniem nowego słowa na opisanie takiej działalności. Ktoś powie, że te cztery paski to sprzeciw, to dialog (z poprzednikami), itd. W porządku, to był sprzeciw, to był dialog, ale za pierwszym razem. Ten sam chwyt powtarzany po wielokroć traci swoje znaczenie. Proszę państwa, jeśli chcecie być awangardą, to wymyślcie coś NOWEGO!
Desperacko poszukuję współczesnej sztuki, która dałaby pożywkę moim szarym komórkom – dzieł, które mógłbym zinterpretować. Niedawno znalazłem jedno, w Muzeum Narodowym w Krakowie.
Nazywa się Czarny deszcz
. Jest obrazem (Hej! Nie wszystkie dzieła to obrazy, jak chcieliby niektórzy!). Jego autor to Jacek Sroka. Przedstawia plażowiczów. I cały obraz byłby banalny, gdyby nie ten “czarny deszcz”.
Czym jest czarny deszcz? To czarna farba rozbryzgana (odpowiednie słowo) na powierzchni obrazu. Ha! Cóż w tym ciekawego? Farba. Rozbryzgana. Nie deszcz namalowany farbą.
Rzeczywistość obrazu łączy się w zaskakujący sposób z naszą, rzeczywistością widzów. I ta śmieszność oczywistości… Przecież każdy obraz jest namalowany. Z jednej strony “czarny deszcz” jest dosłowny (w tym sensie, że artysta nie ukrywa, że farba to farba), a z drugiej – metaforyczny (spodziewasz się zobaczyć deszcz, a jego rolę pełni rozbryzgana farba). Przełamanie konwencji, zabawa konwencją. Obraz prowokuje do zastanowienia nad utartymi ścieżkami rozumowania.
Ukłony dla Muzeum Narodowego za trafny wybór obrazu przewodniego wystawy.
English
Polski